Program

W bliżej nieokreślonej przyszłości roboty współistnieją z ludźmi. Świat się rozwijał, roboty wykonywały swoje zadania, dopóki nie zaczęły myśleć samodzielnie. Rządzący jednak nie byli zadowoleni z tego i zdecydowali się zamknąć i zniszczyć wszystkie roboty na planecie. I tak roboty prawie wyginęły... Prawie. Pewnego dnia Klara, dziewczyna na wózku inwalidzkim, wyrusza w daleką drogę ze swojego domu i dociera do obozu koncentracyjnego

Otwarcie wystawy „Lalki Poniekąd Teatralne”

Transdyscyplinarny projekt łączący muzykę, sztuki wizualne, teatr i sztuki cyfrowe; pracujemy nad pojawieniem się niespotykanego dotąd wspólnego materiału.

Rodzina małej Meksykanki Lupitiny przygotowuje się do celebrowania święta zmarłych. W kulturze Meksyku ten dzień to święto pełne kolorów i radości. Śmierć i życie wychodzą sobie na spotkanie. Żywi świętują z najbliższymi, którzy już odeszli. Rozmawiają z nimi, śpiewają ich ulubione piosenki, przygotowują ulubione posiłki. Magiczny, niezwykle szczery i energetyczny spektakl Dory Bouzkovej skierowany jest do najmłodszej widowni i opowiadany dziecięcym językiem.

Transdyscyplinarny projekt łączący muzykę, sztuki wizualne, teatr i sztuki cyfrowe; pracujemy nad pojawieniem się niespotykanego dotąd wspólnego materiału.

Jeden dzień przekształca się w następny i tak jak dni przekształcają się, tak i my.
Między dniami jest krótki - klik - jeśli uda się wejść w ten klik, zauważa się coś niesamowitego, co odnotowałem w swoim psychodelicznym pamiętniku.
Poznaję dwa demony, które czynią mnie igraszką swoich przemian.
"Mój psychodeliczny pamiętnik" to zwiewnie utkana struktura osobistej kosmologii.

Rodzina małej Meksykanki Lupitiny przygotowuje się do celebrowania święta zmarłych. W kulturze Meksyku ten dzień to święto pełne kolorów i radości. Śmierć i życie wychodzą sobie na spotkanie. Żywi świętują z najbliższymi, którzy już odeszli. Rozmawiają z nimi, śpiewają ich ulubione piosenki, przygotowują ulubione posiłki. Magiczny, niezwykle szczery i energetyczny spektakl Dory Bouzkovej skierowany jest do najmłodszej widowni i opowiadany dziecięcym językiem.

W towarzystwie elektroakustycznej partytury Kevin Augustine animuje swoją lalkową obsadę z ponadgabarytowymi kończynami, dłońmi i stopami w rygorystycznej solowej choreografii. Ujawniając spokojne piękno naszej wspólnej ludzkiej podróży, KONCERT BODY to medytacja bez słów nad piękną nietrwałością życia.

Poemat wizualny z elementami magicznej wyobraźni, absurdu i groteskowości.

Spektakl łączy teatr fizyczny, animację materiału i przedmiotów z zasadami teatru sztuk wizualnych. Jest to wycieczka w nieznane miejsce, gdzie nic nie przypomina nam o naszym codziennym życiu na jawie. Jest to odkrywanie obszarów, które starożytni kartografowie opisali jako „hic sunt dracones”.

Rodzina małej Meksykanki Lupitiny przygotowuje się do celebrowania święta zmarłych. W kulturze Meksyku ten dzień to święto pełne kolorów i radości. Śmierć i życie wychodzą sobie na spotkanie. Żywi świętują z najbliższymi, którzy już odeszli. Rozmawiają z nimi, śpiewają ich ulubione piosenki, przygotowują ulubione posiłki. Magiczny, niezwykle szczery i energetyczny spektakl Dory Bouzkovej skierowany jest do najmłodszej widowni i opowiadany dziecięcym językiem.

Noe to spektakl o dyrygencie. Staje on przed zadaniem poprowadzenia koncertu z partytury „Potop”. Niestety Orkiestra przerażona zapisem treści koncertu ucieka. Dyrygent zostaje sam z instrumentami i rozczarowaną publicznością. Sprowokowany sytuacją sam staje się instrumentalistą. Zaczyna używać instrumentów, których dźwięki i słowa wskazują na zbliżający się nieuchronnie koniec. Dyrygent próbuje ten koniec powstrzymać, odwlec w czasie używając różnych forteli. Tworząc na żywo i historię i muzykę.

Rodzina małej Meksykanki Lupitiny przygotowuje się do celebrowania święta zmarłych. W kulturze Meksyku ten dzień to święto pełne kolorów i radości. Śmierć i życie wychodzą sobie na spotkanie. Żywi świętują z najbliższymi, którzy już odeszli. Rozmawiają z nimi, śpiewają ich ulubione piosenki, przygotowują ulubione posiłki. Magiczny, niezwykle szczery i energetyczny spektakl Dory Bouzkovej skierowany jest do najmłodszej widowni i opowiadany dziecięcym językiem.

Spektakl opowiada historię dziewczyny - od narodzin do momentu, w którym sama została matką. Problemy z dojrzewaniem, z seksualnością, brak edukacji seksualnej, powielanie wzorców. Czy strach może motywować? Czy strach zamyka?

Uniwersalna historia o losach artysty.

Spektakl utrzymany jest w konwencji koncertu z elementami stand-upu. Na scenie Kaziowi towarzyszy „Mazi” - kumpel i multi-instrumentalista, który posługując się looperem, instrumentami i nieoczywistymi przedmiotami, np. puszką Coca-Coli, sprayem, metrówką, tworzy muzykę na oczach widzów.

Inspirowany wystawą „Białoszewski. nieosobny” – prezentowaną w ubiegłym roku w Muzeum Woli – spektakl jest senną fantazją o latach 50-tych. To opowieść o czasie, w którym głód twórczy funkcjonował obok dojmującego głodu fizycznego. Takie były realia okaleczonej powojennej Warszawy, w których powstał Teatr na Tarczyńskiej i Teatr Osobny. Jego twórczynie i twórcy uprawiający sztukę wyprzedzającą ich czasy tworzyli wyjatkową i barwną komunę atystyczną, w której wykluwały się niezwykłe idee teatralne, plastyczne, literackie, filozoficzne i ezoteryczne.

W bliżej nieokreślonej przyszłości roboty współistnieją z ludźmi. Świat się rozwijał, roboty wykonywały swoje zadania, dopóki nie zaczęły myśleć samodzielnie. Rządzący jednak nie byli zadowoleni z tego i zdecydowali się zamknąć i zniszczyć wszystkie roboty na planecie. I tak roboty prawie wyginęły... Prawie. Pewnego dnia Klara, dziewczyna na wózku inwalidzkim, wyrusza w daleką drogę ze swojego domu i dociera do obozu koncentracyjnego

Inspirowany wystawą „Białoszewski. nieosobny” – prezentowaną w ubiegłym roku w Muzeum Woli – spektakl jest senną fantazją o latach 50-tych. To opowieść o czasie, w którym głód twórczy funkcjonował obok dojmującego głodu fizycznego. Takie były realia okaleczonej powojennej Warszawy, w których powstał Teatr na Tarczyńskiej i Teatr Osobny. Jego twórczynie i twórcy uprawiający sztukę wyprzedzającą ich czasy tworzyli wyjatkową i barwną komunę atystyczną, w której wykluwały się niezwykłe idee teatralne, plastyczne, literackie, filozoficzne i ezoteryczne.

Życie Karima znajduje się na rozstaju dróg z powodu nieustannego wygnania.Spektakl odzwierciedla jego wojenne wspomnienia . Kiedy jego przyjaciel stracił ramię podczas wojny w Zatoce, Karim dziecko, którego życie było kształtowane przez trzy wojny jeszcze bardziej, zainteresował się Srebrnym ekranem, zwłaszcza filmami sci-fi.
W każdym kraju, do którego przybywał, wybuchła wojna. Czy był twórcą wojny?

Dis Order to dramat psychologiczny o zaburzeniach odżywiania zainspirowany pamiętnikami Cat Smits i badaniami naukowymi Marlie Rekkers, która 15 lat temu była psychologiem Smits. Scenariusz spektaklu przygotowała Christine Otten na podstawie wątków autobiograficznych i fikcyjnych wydarzeń.

Ogłoszenie werdyktu Jurorów i wręczenie nagród.